سیاه و سفید دو رنگ بسیار مغرور در دنیای رنگ ها هستند.این دو رنگ می خواهند در هر جایی باشند خود را نمایان سازند.

         سفید رنگ خدای خوبی ها و سیاه رنگ خدای بدی هاست. وقتی این دو رنگ در کنار یکدیگر قرار می گیرند تقابل دو خدای اهورامزدا و اهریمن تصویری زیبا را به وجود می آورد.

    در آسمان شب خای تاریکی آسمان را در سلطه ی خود گرفته ام به هر حال دانه های ریز سفید که سوسو پی کنند باز یاد خدای خوبی هارا در دل ها زنده می سازد.در شب های مهتابی اگر چه اهریمن سلطان آسمان است اما همان سیاهی اش باعث شده تا رنگ خدای خوبی ها بیش تر به چشم بیاید و ماه می شود خورشید شب اما خورشیدی بار رنگ خدایی.اما گاهی ابری می آید و جلوی ماه تابان را که در دل سیاهی ها است می گیرد.

     حال روز دنیای ما حال روز همان زمینی است  که آسمانش ابری است و خدا می داند که کی می خواهد ماه از پشت ابر در بیاید. ولی آن  مداح می گفت:(همیشه ماه پشت ابر نمیمونه.) 

      ای ماه ز پشت ابر ها هزار و چهارصد و اندی سال ابری بودن برای این آسمان کافی نبود.بیا و به آسمان شهر ما نور خدایی خود را ببخش.